NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jeszcze jeden.
„Brakuje mi ciebie”.
„Drogi Holdenie, minęło już trochę czasu.
Choć twój głos zatarł się w pamięci, pamiętam, o czym rozmawialiśmy.
Mam uwagi o swym zachowaniu,
którymi chcę się z tobą podzielić.
Gorąco pozdrawiam, Ed Kemper”.
Kemper do ciebie pisze?
Jeśli ci z biura tu zajrzą...
Pieprzyć ich.
- Bill Tench. - Oficer śledczy Chambers.
- Co słychać, Gordon? - Nie ucieszysz się.
Wezwałem Deviera na wariograf,
żeby sprawdzić jego reakcję. Zgodził się.
- Przebadałeś go? - Tak.
I zdał?
- Niejednoznacznie. - Szlag.
Nieczęsto się to zdarza.
W sześciu procentach przypadków.
Zwykle w zależności od treści pytań.
- Na kamieniu była krew Lisy. - 50-50.
Devier wyczyścił auto.
- Czyli nie macie dowodów. - Właśnie.
Niepewny wynik to źle?
Na pewno go nie skażą. W najgorszym wypadku oczyszczą.
Zaczekaj chwilę.
- Słyszeliście? - Nic nie mają?
Zgodził się na wariograf.
Teraz nabierze pewności siebie.
- Może pogada z nami. - Wykluczone.
Zapytaj go.
Na ile jesteśmy pewni jego winy?
- Na sto procent. - 70.
Nieprzypadkowo był oskarżony o gwałt w innym okręgu.
Ma prawo odmówić.
W stanie mają karę śmierci. Nic nie zyska.
To narcyz. Może się zgodzi, by pokazać, że da radę.
Niech Chambers nas zaprosi.
Gordon?
Mamy pomysł.
Możesz go ściągnąć później?
Jasne. Wieczorem?
O 18.00 lub 19.00. Na wieczorną pogawędkę.
Mów, że nie jest aresztowany, ale FBI chce z nim pogadać.
Późna pora ma go rozluźnić?
Niech tak myśli. Będzie zmęczony i się zagapi.
Potem zrozumie, że nie bez powodu pracujemy po godzinach.
Jak przyjedzie, niech zaczeka przed rozmową.
Co najmniej godzinę.
W jakim celu?
Czekałeś kiedyś na wyniki u lekarza?
Musimy stworzyć intuicyjne wspomnienie,
wywołać w nim fizjologiczną reakcję.
- Potrzebny nam but. - But?
Tak złamaliśmy innego socjopatę.
Musimy znaleźć odpowiednik dla Deviera.
WITAMY W ATLANCIE
- Pokaż, co na niego macie. - Brass.
- Tylko tyle? - Tak.
Za mało. Potrzebuję kilku takich teczek. Grubych.
Mogą być nawet czyste kartki.
Byle wyglądały jak opasłe tomy.
- Gdzie są dowody? - Tędy.
Co my tu mamy?
Super. Są idealne. Gdzie jej pałka?
Nie miała jej przy sobie.
Weźcie to do pokoju przesłuchań.
Tak jest.
A coś z miejsca znalezienia ciała?
Na półce niżej.
Nieźle.
- Jest tu gdzieś tani sklep? - Przy placu.
Kup pałkę, może być tania. Usuń metkę.
Ubrudź ją ziemią.
Zamiast dowodów musi zobaczyć słodką dziewczynkę.
Pospiesz się.
Jak Devier przyjdzie,
zadam mu pytania, które możesz uznać za żenujące.
Oszukanie wariografu tylko go wyluzowało. Zachowaj spokój.
Jasne.
To metody FBI?
Jego własne.
Devier właśnie podjeżdża.
Proszę tędy.
Musisz zaczekać tu w korytarzu,
aż przyjdą agenci. Przynieść papierosy?
Chętnie.
Nie wiem, czy mam jakieś informacje,
ale pomogę, jak potrafię.
Chcą tylko pogadać. Tędy.
Jest tam.
Witaj, Gene. Agent Holden Ford.
Agent Bill Tench.
Znasz już oficera Chambersa.
Dzięki. Pouczono cię o prawach?
- Ponownie. - Świetnie.
Postaramy się nie przeciągać.
Na pewno masz ciekawsze zajęcia.
Wojsko mi nie przypasiło. Przyznaję.
Za duży reżim. Nie mogłem znieść ciągłych rozkazów.
Wolę luźniejszą atmosferę.
Praca na zewnątrz, na świeżym powietrzu.
Mój szef, John, zatrudnił mnie
mimo wydalenia z armii.
To coś w sam raz dla mnie.
Pracuję fizycznie na powietrzu.
Armia nie każdemu pasuje.
Nie wiesz, póki nie spróbujesz.
Zaciągnąłeś się?
Wietnam się skończył. Myślałem, że będzie luz.
Rozwiodłeś się aż dwa razy.
Co mogę powiedzieć? Mam wzięcie u kobiet.
- Lub odwrotnie. - Zależy, jak spojrzeć.
Popełniałem błędy.
Pierwszy ożenek w wieku 16 lat.
Tuż po rzuceniu szkoły?
- Czemu przerwałeś naukę? - Nosiło mnie.
Mnie też szkoła dobijała.
Ożeniłeś się ze swoją pierwszą.
- Jaki był powód rozstania? - Kłótnie.
- A z drugą żoną? - To samo.
Mieszkasz ze swoją pierwszą byłą?
Wiem. To trochę...
To samo? Wciąż kłótnie?
- Czasami. - Ale nie ma już 16 lat.
Gdzie tam.
Urok młodości przybladł.
Sporo o mnie wiecie.
FBI jest gruntowne.
Czyżbym był gangsterem?
To biurokracja.
Muszę się zaraz zbierać, więc jeśli moglibyśmy...
Oczywiście.
Przejdźmy do rzeczy.
Jesteś dla nas ważny.
Byłeś na ulicy Lisy przed jej zaginięciem.
Miałeś widok z góry na całą okolicę.
Ale nic nie widziałem.
Skupiałem się na drzewach.
- To mus, gdy się pracuje z piłą. - To zrozumiałe, ale...
sprawdzamy wszelkie możliwości.
Jesteś jedynym naocznym świadkiem.
Zbadaliście mnie wariografem. Niczego nie ukrywam.
Dziękuję.
Więc...
pewnie widziałeś Lisę w tamtym tygodniu.
Raczej nie.
- Może raz albo dwa. - Cóż...
miała na sobie ten strój. Nie mogłeś nie zauważyć.
Chyba kojarzę wdzianko.
Czapka z piórami, srebrna pałka.
O której wsiadała rano do autobusu?
Zaczynałem o siódmej,
ona wychodziła może z pół godziny później.
A o której wracała?
Nie wiem.
Może o 15.30 albo o 16.00.
Rozmawiała z kimś po powrocie?
Nie.
Kręcił się tam ktoś podejrzany?
Nie przypominam sobie, ale...
nawet tam nie pracowałem w tygodniu zaginięcia.
No tak.
Zaraz, kaseta się kończy.
To miała na sobie tamtego dnia.
Serce się kroi.
PAUZA
- Ponoć była uroczym dzieckiem. - Wyglądała na miłą.
Zauważyłeś to?
Widziałem, jak bawi się z psem na podwórzu.
Można powiedzieć, że była...
- Dobrze rozwinięta? - Właśnie.
Zagadałeś do niej?
- Nie. - A ona do ciebie?
Pomachała mi raz czy dwa.
- Była cheerleaderką? - Mażoretką.
Te laski są nie z tej ziemi.
Zawsze mnie pociągały.
Serio...
nieźle wygląda w tym mundurku, prawda?
- Pewnie. - Bardzo skąpy.
Może.
Przyznajcie.
Nie sądzicie?
- Znaczy... - Wygląda na starszą.
Też tak myślałem.
Dziękuję. Ktoś się ze mną zgadza.
Dziś dziewczęta wcześnie dojrzewają.
No właśnie.
Lisa chodziła do gimnazjum.
Sprawca mógł tego nie wiedzieć.
Próbuję sobie przypomnieć,
czy kogoś widziałem, ale...
Sprawca wziął ją za starszą.
Była miła, podeszła do niego.
Pomyślał, że będzie chętna.
Wiek zgody to 14 lat.
Serio?
Georgia jest w tym względzie całkiem postępowa.
Gdy kobiecie wyrastają włosy na cipce,
powinna sama decydować, komu daje.
Jasne, stary. Nigdy o tym tak nie myślałem,
- ale tak. - Tak jest.
- Kupuję to. - Niektóre się tam golą.
- Widziałeś? - Nie.
Wyglądają młodziutko.
- A ty widziałeś? - Nie, słyszałem.
- Namawiałem na to swoją dziewczynę. - I co?
Zastanawia się.
Co jej powiedziałeś?
„Skarbie, to mnie kręci”.
- Tak wprost? - Tak. Nie wiem, czy się zdecyduje.
Dziś kobiety mają własne zdanie. Ale byłoby sexy,
nie sądzisz?
Pewnie.
Zaliczajmy młode cipki, zanim zmamusieją.
Zagadała do niego,
może w mundurku wyglądała mu na starszą.
Kręciła pałką, maszerowała. Mogła mieć nieco włosków.
Zróbmy przerwę.
Chcesz odetchnąć?
Niekoniecznie.
A ja tak.
Niepokoi mnie ten sposób przesłuchiwania.
Mówiłem, musisz wyluzować.
Jak wyjdzie, że sugerowaliśmy flirt...
- Niby jak? - Wyłączył kasetę.
Widziałem.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Zgadzasz się na to?
W teorii. W praktyce gorzej.
Biorę na siebie odpowiedzialność.
Nazywają to podnośnik,
ale fachowa nazwa to podest ruchomy lub wysięgnik.
Jak wysoko byłeś?
Na piętnastu metrach.
- Na drzewie? - Zgadza się.
- Nosisz uprząż? - Jasne, ale na tej wysokości
czasem trzeba się wypiąć, żeby dosięgnąć dalszych gałęzi.
- Nie patrzysz w dół? - To mnie już nie rusza.
Mówiłeś, że Lisa ci machała.
Musiałeś być wtedy niżej.
Nie jestem pewien.
- Zagadywała cię? - Nie.
Już mówiłem.
A co?
Ktoś widział, jak rozmawialiście.
Myślałem, że jestem głównym świadkiem.
Tylko ty widziałeś ulicę.
Przystojny z ciebie gość.
Podeszła do ciebie i zaczepiła?
Widziała cię co dzień, jak harowałeś w upale.
Może zaproponowała ci coś do picia?
Mogła mnie zaczepić.
Kojarzysz?
- Chyba. - Przypominasz sobie.
Mogła się do mnie odezwać.
Co powiedziała?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
- Nie. - W ogóle?
Nie słuchałeś?
Nie przypominam sobie.
Pytała cię o pracę, gdzie mieszkasz?
Coś w tym guście.
Gadka szmatka.
Jasne.
Pewnie myślała, że jesteś przystojny.
Nie wiem.
Uważasz, że była ładna?
Ustaliliśmy, że wyglądała na 14-latkę.
- Tak myślałem. - Co myślałeś?
- Że była urocza. - I dobrze rozwinięta.
Nie dbała, że jesteś starszy.
Pewnie ją to pociągało.
Myślałem, że na mnie leci.
Jak skończyłeś tam pracę, wracałeś do niej myślami?
- Nie. - Nie byłeś koło domu,
żeby jeszcze pogadać?
To ona zaczęła.
Tak jakby.
A ta kurtka?
Widziałeś ją w niej?
Przyjrzyj się bliżej.
Była w niej, jak odebrałeś ją z przystanku?
Na miejscu było pełno krwi.
Nie podaliśmy szczegółów, ale zmiażdżono jej czaszkę.
Krew tryskała wszędzie.
Przy ranach zadanych tępym narzędziem
napastnik nie ma szans
uniknąć obryzgania krwią.
Skóra głowy ma tysiące naczynek.
Krew rozpryskuje się jak mgiełka.
Dostaje się we włosy, do nosa.
Zdziwiłbym się, gdybyś tego uniknął.
- Umył się. - A pod paznokciami?
- To brud. - Weźmy próbkę.
- Wyszorował je. - Masz ją w uszach?
Założę się, że tak. Kiedy myłeś uszy?
- Pobierzesz próbkę? - Możemy?
Mogę to załatwić.
Ucichłeś.
Zazwyczaj, gdy oskarżamy kogoś,
kto jest niewinny, nie zamyka się. Protestuje.
„Jak śmiecie? Walcie się. Znam swoje prawa”.
Winny zamyka się i słucha uważnie.
Tak jak ty teraz.
Nawet jak krzyczy, zapewnia o niewinności,
- wyczuwa się nieszczerość. - Jasne.
Czemu patrzysz na kamień?
Niewinny musiałby zgadnąć jego rolę.
Został użyty do uśmiercenia Lisy, tak?
Gdy straciłeś kontrolę.
Nie miałeś takiego zamiaru.
Zaczepiła cię, była miła, a potem wszystko trafił szlag.
Pytanie nie brzmi: „Czy to zrobiłeś?”. Wiemy, że tak.
Pozostaje pytanie...
dlaczego.
Sądzimy, że wiemy i rozumiemy.
Powiedz tylko, czy mamy rację.
- Możecie tego uczyć? - Powinniśmy.
Dlaczego nie wykładamy tego w Akademii?
Bo wciąż nad tym pracujemy.
Smakuje ci bourbon?
Jeszcze dwa.
Nie rozumiem jego reakcji na kamień.
Nie był w stanie nad sobą zapanować.
- Każdy ma swój kamień. - Znaczy?
Coś, co go załamuje.
Na ostatnim roku studiów
usiadłem z tatą przy świątecznym stole.
Mama przyniosła ajerkoniak.
Podała mi kieliszek i spytała:
„Uprawiałeś seks z kobietą?”.
Chryste, nie.
A ja na to: „Tak, mamo”.
Zapytała, jak jej na imię.
A ja na to: „W zasadzie było ich kilka”.
Do dna.
A potem...
potem powiedziała:
„Która cię teraz zechce za męża?”.
Gdyby mnie dziś o to zapytała,
zareagowałbym tak samo. Załamałbym się.
Jest twoim kamieniem.
Wyjaśnijmy jedno.
Położył przed mordercą jego narzędzie zbrodni.
Daj spokój.
Założyliśmy, że sprawca ma wyrzuty sumienia.
A potem tylko...
stworzyłem sytuację, w której poczucie winy go przytłoczyło.
To nie była wina,
tylko strach przed krzesłem elektrycznym.
Jak na to wpadliście?
Rozmawiając z Richardem Speckiem, Jerrym Brudosem i Edem Kemprerem.
Osobiście?
W planie mamy Mansona i Berkowitza.
Bez jaj.
- Niewiarygodne. - Jacy oni są?
Nie przesadzę, jeśli powiem...
że są pojebani.
Amen.
Co mu powiedziałeś?
Zagaiłem, że młode dziewczynki są sexy
i wyglądają na starsze, niż są.
Tak zarzuciłem sieć.
Wyłożyłem wszystko, co miała na sobie.
Portret z ostatniego dnia życia 12-letniej dziewczynki.
Zainscenizowałeś to jak reżyser.
Chyba tak.
On nie wiedział, że gra w twojej sztuce.
To wytworzyło suspens.
Nie wiedzieliśmy, jak zadziała kamień.
Kompletnie spanikował.
Nagle rozszedł się odór potu.
- Odruch Pawłowa. - Wina.
Ale ty z góry byłeś przekonany o jego winie.
To było oczywiste.
Ale z góry założone.
Trafnie.
Czy można zacząć eksperyment od tyłu, czyli od wniosku?
Jeśli się potwierdzi.
Wymusiłeś na nim emocjonalną reakcję.
Pomogłem złapać dzieciobójcę.
Jak Perry Mason?
- Właśnie. - Tylko jego to nie kręciło.
- Skończ z tą analizą. - Nie analizuję.
Komentujesz wszystko, co robię.
Mówiłam o twojej pracy. Tak się komunikujemy.
Opowiadasz o pracy, ja mówię, co myślę.
Nie zawsze chcę to słyszeć.
- Gdy się nie zgadzam? - Możesz po prostu być sympatią?
I mnie słuchać?
Mam się zamknąć i cię podziwiać?
Mogłabyś spróbować. Choć raz.
Robienie mebli z ludzkich szczątków
to „zorganizowanie”.
Jesteśmy sławni.
Okazuje się, że mówią o nas w Atlancie.
„Darrella Gene’a Deviera łamie nowoczesny agent FBI”.
- To my? - A jak, kurwa, sądzisz?
Kogo wymienili?
Przeczytaj fragment o...
„młodzieńcu z wydziału behawiorystyki, przyjacielu Kempera”.
- Kto gadał z reporterem? - Pewnie twój kumpel od kielicha.
Zwierzyłem się w zaufaniu stróżowi prawa.
- Po pijaku. - Świętowaliśmy.
„Dowodami z miejsca zbrodni
przełamał psychologiczny opór Deviera”?
To brzmi jak wymuszenie.
Gorzej, jak stek bzdur.
Devier był przesłuchiwany,
bo przycinał gałęzie na ulicy ofiary.
Tradycyjna robota śledczego.
Wezwano go, ale dzięki nam się przyznał.
- Nie możesz być z tego dumny. - To nic złego.
- Rozgłos się przyda. - Nie.
Nie pchamy się do telewizji śniadaniowej.
Nie udzieliłem wywiadu.
Nawet gdyby opis był dokładny,
ludzie nie powinni o nas czytać przy śniadaniu.
Dlaczego nie?
Bo tak.
Czy aby nie jesteś zły, bo w artykule nie wymieniono twojego nazwiska?
Cześć, Susan. Mówi doktor Wendy Carr. Chcę zarezerwować lot na jutro.
Tylko kaganiec może mu pomóc.
Nie wracaj do Bostonu.
Do Atlanty. Z Dulles.
- Tego samego dnia. - Po co tam lecisz?
- Pomówić z prokuratorem. - O czym?
Według artykułu wnoszą o karę śmierci.
- No i? - Nie możemy mieć w tym udziału.
Przepraszam. Możesz podyktować jeszcze raz?
Jak to? To nie nasze zmartwienie.
Moje.
- Zamordował 12-latkę. - Wiem, co zrobił.
Przy oknie albo w przejściu, obojętnie.
- W Georgii wykonują karę śmierci. - I samochód.
Co chcesz im powiedzieć?
Odbyliśmy cztery rozmowy. Nikt już się nie zgodzi,
wiedząc, że wysyłamy na krzesło.
Policja nie wybaczy nam rozczulania się
nad losem gwałcicieli i morderców.
Wspaniale. Kabriolet lub T-top.
Nie możesz reprezentować FBI.
Nie zamierzam.
Nie zrozumieją twojej roli.
Jak nie widzisz w tym zagrożenia dla nas, nie wiem, co ci powiedzieć.
Przepraszam. Rozproszyłam się.
Mogę prosić o ten numer jeszcze raz?
Leć z nią.
To twoja wina.
Zamknij drzwi.
Zapisałam. Dziękuję.
Ja będę mówił. Umiem rozmawiać z policjantami.
SALA SĄDOWA
Pani prokurator, dziękujemy za spotkanie.
Esther. Miło mi poznać osobę, która dostarczyła mi Gene’a Deviera.
I wzajemnie.
Profesor Carr jest konsultantką FBI.
Pomogła nam opracować program...
Wybaczcie. Mam tylko przerwę na kanapkę.
Rozmawiamy z brutalnymi przestępcami. Najgorszymi z najgorszych.
Do tego niezbędne jest ich zaufanie, by dobrowolnie udzielali nam informacji.
Staramy się być obiektywni. Ich wypowiedzi są dla nas cenne.
Jeśli uznają, że nasze metody służą likwidowaniu ich...
W jaki sposób?
Na podstawie badań agent Ford sporządził portret psychologiczny Deviera,
dzięki któremu uzyskał przyznanie się.
Jeśli zostanie skazany i stracony...
Skarbie, my nie zabijamy przestępców.
Sami się zabijają.
To znaczy?
Trafiają tam przez swoje postępowanie.
W zasadzie to...
Zawsze pytam przysięgłych: „Oglądacie telewizję?”.
Większość ogląda.
Pytam, kto lubi seriale kryminalne.
Od razu wiadomo, czy są bystrzy, czy głupi.
Mówię im, że telewizja nigdy nie pokaże prawdziwych przeżyć ofiary.
Nie usłyszą krzyku
gwałconej kobiety w serialu The Rockford Files.
Nie poczują odoru skóry przypalanej papierosami
- w Hawaii 5.0. - Nie mówię o strategii oskarżyciela...
- Po prostu... - A ja nie skończyłam.
Chodzi mi o to, że przechodząc od abstrakcyjnego morderstwa
do konkretnej rzeczywistości,
nie można pozostać obiektywnym.
Tylko czując ból ofiar i ich bliskich,
można poznać wagę wyboru dokonanego przez zabójcę.
Ten wybór przypieczętowuje ich los.
Nie musimy ich zabijać,
dysponując środkami, by ich zamknąć.
Resztę życia spędzą w fatalnych warunkach,
podobnych do tych, w których się wychowali.
Może... Wybacz. Może zamiast przerzucać się argumentami...
Do rzeczy.
Prosicie, bym nie domagała się kary śmierci,
żeby to się źle nie odbiło na FBI?
Nie FBI, tylko na naszej pracy w wydziale behawiorystyki.
Jeśli zostanie zagrożona, nie osiągniemy ostatecznego celu,
którym jest zapobieganie takim zbrodniom.
Proszę, by pani rozważyła
bezwzględne dożywocie.
Wybrano mnie na to stanowisko.
W Georgii obywatele są za karą śmierci.
Jeśli nie chcecie rozgłosu,
może powinniście unikać łam mediów.
Na co liczyłaś?
Na rozsądną rozmowę.
Sama nie wiem.
Poświęciłam miesiące życia...
Chciałam dokończyć badania,
- zanim zostaną tak wykorzystane. - Co za różnica?
Nie musiałabym odbywać takich spotkań.
Żebyś mogła pozostać czysta?
Jesteś na to za mądra.
Najwyraźniej nie.
W stanach nic nie poradzisz na karę śmierci.
Co nie znaczy, że robimy coś złego.
Miły wieczór.
Jak podróż?
Gorąco, wilgotno, ponuro.
- Jadłaś? - Nie.
Super. Wyskoczymy na coś?
Jest późno. Pospieszmy się.
Nie chcę.
Wciąż jesteś zła?
Czy...?
O co właściwie chodzi?
Musi o coś chodzić?
Od paru dni myślę o tym, jak się poznaliśmy.
Byłeś uroczy.
I ciekawy.
Nadal jestem...
ciekawy.
Nie.
Zmieniłeś się.
Jestem taki sam, jak gdy zjawiłaś się w kombinezonie.
Nieprawda.
Ale ja też jestem inna.
Do czego zmierzasz?
Po prostu zastanawiam się.
Nad czym?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Nie wiem.
Chryste, daj spokój.
Jesteś dobry w rozszyfrowywaniu.
Jak myślisz?
Najpierw nie wstałaś na powitanie.
Nie zaprosiłaś mnie do środka i nie chcesz iść na kolację.
Siedzisz z założonymi rękoma,
co, jak mówiłaś, jest złym znakiem.
Ostatnimi czasy nie byłaś w humorze.
Wszczynasz kłótnie
i oceniasz mnie bardzo krytycznie.
Mimo niepewności co do dalszych studiów,
zakuwasz co noc do późna,
a ja muszę sypiać sam.
Poczęstowałaś mnie winem,
co może być powitaniem,
ale wiedząc, że wracam z lotniska,
nie dałaś mi kieliszka.
Sama wypiłaś pół butelki.
Co znaczy, że chciałaś się znieczulić, żeby...
ze mną zerwać?
Robię to?
Nie przeciągajmy tego. Później wezmę rzeczy.
Dam ci znać kiedy, jeśli chciałabyś wyjść.
DR BRUXTON PILNE - ZADZWOŃ
Tak, staramy się. Wolno to idzie.
- Tak. - Przyjąłeś to?
Zakład karny w Vacaville, słucham?
Miałem oddzwonić do doktora Bruxtona.
- Momencik. - Widziałeś, kto to zostawił?
Dopiero przyszedłem.
OIOM.
Chciałbym rozmawiać z doktorem Bruxtonem.
W tej chwili operuje.
Dostałem wiadomość, żeby oddzwonić...
Chwileczkę.
Doktor nie może teraz podejść.
Jestem z FBI, Holden Ford.
A tak, czeka na pański telefon.
Wie pan, o co chodzi?
Figuruje pan jako pełnomocnik jednego z pacjentów.
To chyba jakaś pomyłka.
Nie sądzę. Edmund Kemper wymienił pana z nazwiska.
Ale jego życiu już nic nie zagraża.
Jak to?
Wczoraj próbował odebrać sobie życie.
- Jest pan pewien? - Tak.
Niemożliwe. Nie wydaje mi się...
Operacja skończyła się o 4.30.
Pacjent dochodzi do siebie.
Jestem jakoś potrzebny?
Lekarz zadzwoni w razie potrzeby.
Okazuje się, że Biuro Odpowiedzialności
znalazło nowe dowody w śledztwie przeciwko nam.
Nowe dowody?
Mają kasetę.
- Skąd, do cholery? - Nie mam pojęcia.
Wezwali waszą trójkę.
Skoro ktoś dokonał za nas moralnego wyboru,
zalecam całkowitą szczerość.
To ty?
Pierdol się.
Pańskie nazwisko?
Agent Holden Ford.
Jakie zajmuje pan stanowisko w FBI?
Pracuję w wydziale behawiorystyki.
Razem z agentem Tenchem
rozmawiał pan ze skazanym Richardem Speckiem?
- Zgadza się. - Nagraliście rozmowę?
- Tak. - Który z was to robił?
Ja.
Odbyliście ostatnio rozmowy z kilkoma skazanymi.
- Je również nagrywaliście? - Tak.
- Kto nagrywał? - Ja.
W jakim celu?
Archiwizacji i dokumentacji.
- Męczy to pana? - Słucham?
Czy uważa pan ten proces za męczący?
Raczej niepotrzebny.
Co pan zrobił z nagraniem po powrocie do Quantico?
Dałem agentowi Smithowi do spisania.
- Zrobił to? - Tak.
- Przejrzał pan stenogram? - Tak.
Zdecydował się pan go okroić?
Tak.
Dlaczego?
Uznałem, że jeden fragment
może zostać uznany przez innych za niestosowny.
Innych, czyli przez kogo?
Pozostałych pracowników FBI
i Agencję Finansów, która przyznaje nam fundusze.
Jaki to fragment?
Ten, w którym pytam Specka,
dlaczego usunął z tego świata „osiem soczystych cip”.
Uznał pan, że może być źle odebrany?
Właśnie.
- Czy ktoś wpłynął na pana decyzję? - Nie.
Wpłynął na pana pański partner, agent Tench?
Sam podjąłem tę decyzję.
Co pan zrobił, gdy uznał fragment za zbyt drażliwy,
by pojawił się w stenogramie?
Poprosiłem, by agent Smith go usunął.
- Jest pan jego przełożonym? - Nie.
Kto jeszcze o tym wiedział?
Ja, agent Smith i agent Tench.
Gdy stawiliście się w sprawie skargi Specka,
kto zdecydował przynieść okrojony stenogram?
To była moja decyzja.
- Cicha umowa? - Tak.
Prosił pan agenta Smitha, by skłamał?
- Nie wprost. - Co to znaczy?
Spojrzałem na niego.
Poprosiłem go o to wzrokiem.
Czy ktoś jeszcze w wydziale behawiorystyki dowiedział się o tym?
- To pana bawi? - Mogłoby, gdyby nie było nieudolne.
Słucham?
To całe wezwanie na dywanik...
Robię to z brutalnymi zbirami, tylko znacznie lepiej.
Zarzuca się panu kłamstwo wobec FBI.
Rozumie pan powagę zarzutu?
Użył pan odznaki FBI, by dostać się do zakładu
bez oficjalnej zgody.
By pomówić z Kemperem, co rozpoczęło nasz program.
Nie chodzi nam o pańskie rzekome osiągnięcia,
tylko o metody.
Język użyty w nieokrojonej rozmowie z Richardem Speckiem
źle świadczy o FBI.
A nazwanie go dupkiem?
- Teraz rozumiecie. - Niech pan nas posłucha.
Użycie odznaki to jedno.
Ukrywanie dowodów to poważne naruszenie.
Pańska postawa może panu zaszkodzić.
Właśnie byłem w Georgii,
gdzie dzięki tej postawie przyznał się do winy
gwałciciel i morderca 12-letniej dziewczynki.
Mój partner pewnie mówił.
Ale miał też zastrzeżenia do pańskich metod.
Rozgrywacie nas.
Potwierdza nasze zastrzeżenia co do pańskiej postawy.
Mamy nagranie, możemy puścić.
Pieprzę to.
Jeśli pan wyjdzie, nie pomogę panu.
Muszę sporządzić raport, który znajdzie się w pańskich aktach.
Popełnia pan straszny błąd.
Moim jedynym błędem było zwątpienie w siebie.
Co im powiedziałeś?
Prawdę.
Panie i panowie, wkrótce lądujemy.
SACRAMENTO KALIFORNIA
Proszę się wpisać.
Odbierz na czwórce.
Do Edmunda Kempera.
Dziękuję.
Przyleciałeś.
Zmusiłeś mnie.
Próbowałem mniej dramatycznych metod.
- Dostałeś moje kartki? - Tak.
Może nie powinienem się dziwić, że reagujesz na popisy.
Dlaczego chciałeś się spotkać?
Przeczytałem o tobie artykuł.
A raczej o nas.
W Atlanta Constitution?
Przedrukowany przez Associated Press.
Mówiłeś, że jesteśmy przyjaciółmi.
- Tak. - Jesteśmy przyjaciółmi?
W kontekście naszej wspólnej pracy.
Nasza wspólna praca.
Ładnie powiedziane. Też bym tak to ujął.
Ale nie skończyliśmy.
Jak wspominałem w listach.
Masz więcej...
przemyśleń?
Mam.
Nie wyrecytuję ich ot tak.
Zwłaszcza że mówiłeś o mnie za moimi plecami,
wykorzystując moje zwierzenia dla swojej korzyści.
Ta historia nie była...
Wypiłem trochę.
Co to za „behawioralny profil”, który tak zachwalasz?
To sposób określania psychiki przestępcy
na podstawie miejsca zbrodni i cech charakteru.
Podoba mi się.
Jaką ja mam psychikę?
Nie mogę ci powiedzieć.
Nie możesz czy nie chcesz?
- To żargon zawodowy. - Mój ulubiony.
To wczesna faza badań.
Nie tak wczesna, żebyś nie pochwalił się tym w prasie.
Przyznałeś, że ode mnie się zaczęło.
Uważam, że jesteś mi winien wyjaśnienie.
Jesteś zabójcą zorganizowanym.
Szczegółowo planowałeś swoje zbrodnie.
Ćwiczyłeś podwożenie kobiet,
zanim wybrałeś pierwszą ofiarę.
Używałeś własnego auta do porwań i pozbywania się ciał.
Śledziłeś doniesienia prasy,
co świadczy o kontynuowaniu fantazji.
To tak w skrócie.
Zredukowałeś mnie do jednego przymiotnika?
Bynajmniej. To tylko sposób segregowania cech charakteru.
- Zostałeś ekspertem? - Nie.
- Na to wygląda. - Nie jestem ekspertem.
Ale chcesz nim być, prawda?
Ludzka krew jest bardzo gorąca.
W zimny, wilgotny poranek widać, jak paruje.
Co robisz?
Ktoś zostawił przy mnie długopis.
Wykorzystałem metalową obudowę.
To chciałeś zobaczyć?
Niby dlaczego?
Przyjrzyj się.
Nie trzeba.
Początkowo kobiety były mi obojętne.
Nie chciały mi się zwierzać.
Przez całe moje życie wszyscy ode mnie stronili.
Nawet koty, gdy byłem dzieckiem.
Żeby posiąść te dziewczyny, musiałem je zabić. I udało się.
Zostały moimi duchowymi żonami. Wciąż ze mną są.
Zabawne, ale na OIOM-ie nie ma systemu alarmowego.
To krótkowzroczne, biorąc pod uwagę, jacy pacjenci tu bywają.
Mógłbym cię teraz z łatwością zabić.
Poeksperymentować, zanim ktokolwiek by przyszedł.
Wtedy i ty byłbyś ze mną duchem.
Zapraszałem cię wiele razy,
ale nawet tym razem nie byłem pewny, czy przyjdziesz.
Dlaczego się zjawiłeś?
Nie wiem.
No cóż,
teraz mówisz prawdę.
- Nic panu nie jest? - Nie mogę oddychać.
- Brał pan coś? - Nie wiem.
- Ma pan alergię? - Nie wiem.
Umieram.
Nie. Jest pan w szpitalu.
Ostrzegam, taka postawa zemści się na panu.
Pańska postawa może panu zaszkodzić.
Nie rzekomym perełkom.
Jesteśmy przyjaciółmi?
Wezwijcie lekarza!
Jesteś z policji myśli?
Tortury, okaleczenia. To pański świat, który wywołał u pana paranoję.
Napisy: Małgorzata Hickey